41.Spięcie i powrót

Monika…

Następnego dnia…

Obudziłam się bardzo wcześnie. O ile można to nazwać „obudzeniem się”, bo tej nocy prawie w ogóle nie zmrużyłam oka. Dopiero nad ranem trochę przysnęłam. Wstałam, założyłam szlafrok i zeszłam do kuchni, gdzie był Nick.

-Ooo, już wstałaś? Jest bardzo wcześnie. – powiedział, nastawiając wodę.

-Wiem, ale nie mogłam spać.

-A spałaś coś w ogóle? – spytał, patrząc na mnie wzrokiem typu „tylko nie ściemniaj!”.

-Trochę. – przyznałam się.

-Chcesz kawy?

-Poproszę. – uśmiechnęłam się delikatnie. Oprócz kawy, Nick przygotował mi także śniadanie, mimo moich protestów, że nie jestem głodna. Postawił mi przed nosem kanapki i kawę, po czym usiadł naprzeciw mnie i przyglądał mi się. –Co? – zapytałam w końcu.

-Nic, zastanawiam się, co się stało.

-Nie rozumiem.

-Wiesz, ja się oczywiście bardzo cieszę, że mnie odwiedziłaś, ale wydaje mi się, że w Twoim życiu coś nie gra. Co jest? – westchnęłam, odłożyłam kanapkę i spuściłam wzrok.

-Jestem w ciąży, a mój facet… to znaczy… teraz już były… nie chce tego dziecka. – po moim policzku popłynęła samotna łza. Nicolasa na początku zatkało, a kiedy to do niego dotarło, rzekł:

-Jesteś w ciąży? Będę wujkiem?! Ale jazda! – gdyby mógł, to by się tu normalnie tarzał z radości. Zaczął normalnie krzyczeć i wiwatować. Po chwili go skutecznie ostudziłam, mówiąc:

-Nie będziesz żadnym wujkiem! – od razu spoważniał.

-Jak to? Przecież… - spuściłam wzrok i patrzyłam na swoje ręce. –Nie… nie zrobisz tego…

-Nie mam wyjścia, Nick. – spojrzałam na niego zaszklonymi oczami.

-Nie pozwalam, słyszysz? Jako Twój starszy brat nie pozwalam Ci na to! – teraz już zaczęłam płakać. Nick przybliżył się do mnie i mnie przytulił, mówiąc: -Hej, nie płacz. Pomogę Ci. Zobaczysz, damy radę. Ciii. – szeptał i głaskał mnie po włosach. Kiedy się nie uspokajałam, kontynuował: -Zawsze jest jakieś wyjście, Skarbie. Aborcja nim nie jest. – „kołysał” mnie. W końcu się uspokoiłam.

Pół godziny później…

Wyszłam właśnie spod prysznica i w samej bieliźnie szłam do kuchni (nie wstydziłam się), gdy nagle na oparciu sofy zauważyłam koszulę Nicolasa. Krótko mówiąc, „pożyczyłam” ją sobie.

-Ej! To moja koszula do pracy! – krzyknął Nick, kiedy mnie zobaczył.

-Tak? Cóż, musisz założyć inną. – wystawiłam mu język i zaczęłam uciekać. A on za mną. Ganialiśmy się po całym domu, gdy nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Oboje do nich podeszliśmy. Ja miałam na sobie tylko jego koszulę i bieliznę, a on tylko spodnie, ale co tam. W dodatku Nick właśnie trzymał mnie w pasie i śmialiśmy się. Kiedy zobaczyłam, kto stoi za drzwiami, mój uśmiech znikł. Za drzwiami stał… Erik. Z wytrzeszczem w oczach.

Kasia

Próbowałam się dodzwonić do Moniki, ale z marnym skutkiem. Za to w pewnym momencie zadzwonił do mnie Erik.

-Halo?

-Cześć. – rzekł.

-Hej, co się stało? Masz dziwny głos.

-Znalazłem ją. – powiedział bez żadnego entuzjazmu w głosie.

-Gdzie? – brunet podał mi nazwę miejscowości, w której znalazł Monikę. Zaraz… Coś mi to mówi… No tak! Nicolas!

-Kasiu, to już naprawdę koniec… – głos mu się załamał.

-Yyy… co? Dlaczego?

-Po prostu to koniec... – powiedział niemalże z płaczem i się rozłączył.

-Cholera jasna! – krzyknęłam, po czym rzuciłam telefonem o… ścianę. Oczywiście się roztrzaskał na kawałki. Brawo kretynko…

Erik

Straciłem ją. Najważniejszą osobę w moim życiu. To koniec. A ten facet? Kim on był? Czy oni…? Nie… Na pewno nie. Monia nie jest taka. Nie zrobiłaby mi takiego świństwa. Chociaż… Ja jej zrobiłem gorsze… Myślałem tak jeszcze chwilę, aż w końcu wyjąłem komórkę i wybrałem numer Danny’ego.

-„Abonent tymczasowo niedostępny. Proszę zadzwonić później”.

-Szlag! Nigdy go nie ma, kiedy jest potrzebny. – powiedziałem do siebie. Brawo Erik. Nie dość, że gadasz sam ze sobą, to jeszcze najeżdżasz na swojego najlepszego przyjaciela, jakby to była jego wina, że straciłeś kobietę swojego życia. Z własnej głupoty. Pojechałem do domu. Ostatnio rozmawiałem z Kasią na temat solowej płyty. Może czas, by ten pomysł został zrealizowany. Zamknąłem się w małym pokoju, który nazywałem swoim „studiem” i zacząłem pisać. Ten album będzie przesiąknięty uczuciami, emocjami, bólem, żalem i cierpieniem…

Danny

Jeszcze tylko kilka godzin i będę w domu. Z Kasią. Na samą myśl o niej moje serce zaczyna bić szybciej, a na twarz wdziera mi się uśmiech. Tęsknię za nią i martwię się. Kiedy ostatnio dzwoniłem, mówiła, że wszystko się chrzani. Dlatego chcę być tam jak najszybciej. Mój menadżer oczywiście nie jest zachwycony, że przerywam trasę, ale trudno. Teraz najważniejsza jest dla mnie Kasia. Jestem jej chłopakiem i powinienem być przy niej, kiedy trzeba pomagać i wspierać. Pakuję właśnie ostatnie rzeczy do torby, gdy ktoś zapukał do drzwi. Po cichym „proszę” do pokoju wszedł mój menadżer. Oho, będzie kazanie…

-A myślałem, że fani są dla Ciebie ważni. – powiedział poważnie z założonymi rękami, patrząc na mnie surowym i złym wzrokiem.

-Bo są.

-Właśnie widzę.

-Są w życiu rzeczy ważne i ważniejsze.

-Swoich fanów nazywasz „rzeczą”? – nie zamierzałem z nim tak rozmawiać. Bez słowa minąłem go i poszedłem do łazienki po kosmetyczkę. Kiedy wróciłem, rzekł: -Jeden telefon od laski i Ty już rzucasz wszystko i do niej lecisz? – zaczynało się we mnie gotować, ale nic nie powiedziałem. On za to kontynuował. –Nie warto. Przy pierwszej lepszej okazji prześpi się z Twoim najlepszym kumplem, a Ciebie kopnie w dupę. – teraz przesadził. Doskoczyłem do niego i z pięścią tuż przy jego twarzy, wysyczałem przez zęby:

-Odszczekaj to! – nawet nie drgnął.

-Jeżeli przekroczysz próg tego pokoju, możesz sobie szukać menadżera. – powiedział spokojnie, patrząc mi przy tym zażarcie w oczy. Odsunąłem się od niego i z pogardą w oczach powiedziałem:

-Pieprz się. – po czym założyłem torbę na ramię i wyszedłem, trzaskając drzwiami.

Kasia

Próbowałam właśnie poskładać części telefonu, który rozwaliłam, gdy rozległ się dzwonek do drzwi. Odłożyłam wszystko na stolik i poszłam otworzyć. Myślałam, że to znowu Erik, ale się pomyliłam. Za drzwiami stał... Danny! Rzuciłam mu się na szyję i to tak, że aż musiał się drzwi przytrzymać, żeby się nie przewrócić. Przytulił mnie mocno, a ja się rozkleiłam. Już nie mogłam dusić w sobie tego wszystkiego.

-Ciii, no już. Jestem przy Tobie.

__________________________________

Kochani, komentujemy! :P