40. "Problem"

Wynik był negatywny. Właściwie, to wiedziałam, że tak będzie, ale… Poczułam ukłucie w sercu. Fajnie byłoby mieć takiego małego brzdąca w domu. Daniel miał nadzieję. Już się cieszył. Cóż. Widocznie ktoś na górze stwierdził, że nie nadajemy się na rodziców. Albo to po prostu za wcześnie…

Wieczorem…

-Halo? – usłyszałam głos ukochanego.

-Hej Kotku, nie przeszkadzam?

-Nie, dla Ciebie zawsze znajdę czas. – uśmiechnęłam się do siebie. –Robiłaś…

-Tak. – przerwałam mu.

-I jak? Będę tatą? – za chwilę Twój entuzjazm pryśnie jak bańka mydlana…

-Jeszcze nie teraz. – próbowałam, żeby to brzmiało trochę jak żart, ale nie wiem, jaki był efekt.

-Nie przejmuj się. Będziemy próbować do skutku. – oczami wyobraźni widziałam, jak się szczerzy. Mimowolnie sama się uśmiechnęłam.

-Jak tam trasa? Tłumy na koncertach są?

-Oczywiście! Jak mogłoby być inaczej? – zaśmiałam się. –Tym razem te tłumy nie dają mi takiej radochy. – rzekł tym razem poważnie.

-Dlaczego?

-Brakuje mi Ciebie, Kasiu. Tęsknię za Tobą. Wiesz, jak się czuję, kiedy kładę się do pustego łóżka? A rano budzę się i nie ma Ciebie obok mnie.

-Wyobraź sobie, że wiem, bo sama czuję się tak samo. – oboje się zaśmialiśmy, po czym zapanowała cisza, którą w końcu Dan przerwał, mówiąc:

-Muszę kończyć. Jutro czeka mnie ciężki dzień. – powiedział smutno.

-No dobrze, wyśpij się, mój Ty rozchwytywany mężczyzno. – znów śmiech.

-Kocham Cię.

-Ja Ciebie też. – pożegnaliśmy się i rozłączyłam połączenie. Pół godziny później już spałam.

Kilka dni później…

Przeglądałam właśnie wiadomości z kraju i ze świata w Internecie, gdy rozdzwoniła się moja komórka. Spojrzałam na wyświetlacz i odebrałam.

-No co tam Monia?

-Możesz teraz do mnie przyjechać? – po jej głosie poznałam, że jest zdenerwowana.

-Coś się stało?

-Po prostu przyjedź. – i rozłączyła się. Wyłączyłam szybko laptop, założyłam bluzę, złapałam torebkę i wyszłam z domu, zamykając za sobą drzwi. Wsiadłam w samochód i pojechałam do przyjaciółki. Dziewczyna czekała na mnie już przed domem. Jeszcze nie zdążyłam zgasić silnika, ona już siedziała ze mną w aucie.

-Boże, nie strasz mnie. Co się stało?

-Możesz mnie zawieźć do szpitala?

-Do szpitala? Coś się stało? – milczała. –No mów!

-Chyba jestem w ciąży… - powiedziała przerażona. Szczęka mi opadła i o mało nie straciłam kontroli nad kierownicą. Dojechałyśmy do szpitala. Oczywiście weszłam tam z nią, bo mnie o to poprosiła. Czekałyśmy pod gabinetem, a Monika była jakaś przybita.

-Monia, wszystko ok?

-Nie chcę być matką. Jeszcze nie teraz. Nie jestem gotowa. Nie jesteśmy. Erik nie nadaje się na ojca. – mówiła, patrząc w martwy punkt. Nagle z gabinetu wyszła pielęgniarka i wywołała Monikę. Siedziałam jak na szpilkach i czekałam na przyjaciółkę. Nagle zadzwonił mój telefon. Wygrzebałam go z torebki i spojrzałam na wyświetlacz. Erik.

-Szlag! – powiedziałam cicho. Odebrałam. –Halo?

-Cześć Kasia, nie wiesz, co się dzieje z Moniką? Nie ma jej w domu, dzwoniłem chyba z dziesięć razy, ale telefonu też nie odbiera.

-N-nie, nie wiem, co z Moniką…

-Na pewno? – chyba wyczuł, że kłamię.

-Mhm.

-Coś kręcisz. Powiesz w końcu prawdę? – westchnęłam.

-Monika jest w szpitalu na badaniach. – za to nie powinna mnie zabić…

-Co się stało?

-Nic, spokojnie. Ja sama niewiele wiem, musisz z nią pogadać.

-Jeśli uda mi się z nią skontaktować…

-Przecież razem mieszkacie. – zaśmiałam się. –Przepraszam Cię, ale muszę kończyć. Mam drugi telefon. Pa! – szybko się rozłączyłam. Powód był inny. A mianowicie taki, że Monika właśnie wyszła z gabinetu lekarskiego. Minę miała nieciekawą. –Co powiedział lekarz?

-Jestem w ciąży. – rozpłakała się. Przytuliłam ją mocno. Wróciłyśmy do domu. To znaczy do Dana. Monika nie chciała jeszcze wracać do Erika. Cały czas cichutko płakała. Siedziałyśmy teraz w salonie na sofie.

-Nie płacz już. Przecież wam z Danny’m pomożemy. – uśmiechnęłam się i odgarnęłam jej włosy za ucho. Dziewczyna nic nie powiedziała, tylko położyła się, kładąc głowę na moich kolanach. Pogłaskałam ją po włosach. Nagle zadzwonił mój telefon. Daniel. Spojrzałam na Monikę i po chwili odebrałam. –Halo?

-Cześć Słonko! Jak minął dzień? Ja właśnie wróciłem z koncertu i jestem wykończony, ale musiałem zadzwonić, bo się stęskniłem.

-Po Twoim głosie nie słychać zmęczenia. – zaśmiałam się cicho. –Dostałeś słowotoku. Dzień minął… - spojrzałam na Monikę. -…normalnie. – wtedy Monika wstała z moich kolan i poszła na górę. Powiedziałam, że zaraz do niej przyjdę i kontynuowałam rozmowę, która nie trwała długo. Kiedy skończyłam rozmowę, wstałam z sofy i chciałam iść do Moniki, ale wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Poszłam otworzyć. Za drzwiami stał Erik.

-Jest tu Monika? – mnie też miło Cię widzieć…

-Nie, jeszcze nie wróciła? – nie wiem, czy mi wyszło…

-No nie! Martwię się.

-Jedź do domu. Ona w każdej chwili może wrócić. Ja zaraz do niej zadzwonię. – chciałam zamknąć drzwi, ale Erik przytrzymał je ręką.

-Znowu kłamiesz! Możesz przestać?! – oj, wkurzył się… Westchnęłam.

-Jest na górze. – kiedy chciał się wepchać do środka, zagrodziłam mu drogę. –Zasnęła. – powiedziałam twardo, patrząc mu prosto w oczy. Odpuścił i się rozluźnił.

-Kasiu, proszę Cię. Powiedz mi, co się dzieje… - już nie był tym groźnym Erikiem sprzed minuty. Teraz zmiękł, a w jego oczach zauważyłam łzy.

- Tylko Monika Ci może powiedzieć, o co chodzi.

- Ty nie możesz nic powiedzieć ? - spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem.

- To ona musi z Tobą pogadać, nie ja.

- W takim razie, nigdzie się stąd nie ruszę, dopóki nie dowiem się, o co tu chodzi. - mówiąc, założył ręce i oparł się o drzwi wyjściowe.

- Może chcesz herbaty ? Na rozładowanie złości proponuję jakąś owocową. - uśmiechnęłam się i ruszyłam w kierunku kuchni, patrząc na niego. On odwzajemnił uśmiech i ruszył za mną. Po paru minutach siedzieliśmy w salonie i piliśmy gorącą herbatę.

- Co u naszego tlenionego ? Dzwoniłem do niego dzisiaj rano, ale nie odbierał.

- Dobrze, za dużo skacze na koncertach, a potem jest zmęczony i długo śpi. - zaśmiałam się.

- Achh, też tęsknię za koncertami. - Erik uśmiechnął się i rozmarzył.

- Musicie wydać jakąś nową płytę. - puściłam mu oczko.

- Szczerze mówiąc, to zastanawiałem się, czy nie spróbować czegoś solo.

- To byłoby na pewno ciekawe doświadczenie. Tworzyłeś już jakieś teksty ?

- Napisałem już parę, ale nie chwaliłem się nimi komu. Tak naprawdę, to Tobie pierwszej mówię, że chciałbym spróbować wydać płytę solo.

- Miło mi. - uśmiechnęłam się serdecznie.

- Tylko na razie nikomu nie mów, muszę sobie to jeszcze przemyśleć. Taka solowa płyta i potem trasa pochłania dużo czasu.

- A kiedy będziemy mogły wrócić do pracy ? Moja noga jest już sprawna i chętna po powrotu na scenę. - wyszczerzyłam się.

- Muszę to przedyskutować z chłopakami. – podniósł kącik ust i zanurzył usta w herbacie.

Rozmawialiśmy jeszcze przez 2 może 3 godziny. Pozwoliłam mu zająć sofę i pooglądać telewizję. W ciszy raczej siedzieć nie będzie, a przecież mieszkał tu przez jakiś czas, więc nie miałam oporu, by mu na to nie pozwolić. Ja w tym czasie wzięłam kąpiel. Zeszło mi może z jakieś 15minut. Kiedy wyszłam z łazienki ubrana w szlafrok, weszłam do kuchni po szklankę soku. Sekundę później weszłam po cichutku do salonu i nie wierzyłam w to, co widziałam. Erik zasnął siedząc na sofie. Głowa mu lekko opadała na prawą stronę. Na jego kolanach była głowa Moniki. Dziewczyna również spała. Wyciągnęłam z szafy koc i przykryłam nim przyjaciółkę. Widok ich śpiących razem przekonywał mnie, że wszystko się znowu ułoży i że sobie poradzą z nowym rozdziałem, który otwiera przed nimi życie. Wyłączyłam telewizor i przymknęłam drzwi, po czym ruszyłam do swojego łóżka.