18.Lody

Odwróciłam się i ujrzałam Karola z jakimś chłopakiem. Podeszli do mnie, po czym Karol mnie uściskał, pytając:

-Kiedy przyjechałaś?

-Wczoraj.

-I nawet słowem się nie odezwałaś! Normalnie foch  z przytupem! – zaśmiałam się cicho. –Poznajcie się. To jest Michał, mój kumpel, a to Kasia,  moja psiapsiółka, ale kocham ją jak siostrę. – podaliśmy sobie ręce.

-Kasia.

-Michał.

-Tylko jej nie podrywaj! – upomniał go Karol. –Zajęta. Prawda? – zapytał mnie. Co teraz? Chciałabym powiedzieć „tak”, ale to nie jest prawda. Kocham Daniela, ale nie jesteśmy razem.

-Nie. – powiedziałam niepewnie.

-Co?! Dlaczego? – zapytał, a na twarzy Michała chyba zauważyłam delikatny uśmiech. Ale może mi się wydawało…

-Nie krzycz tak. Tak wyszło. Powiedz lepiej, co u Ciebie? Jak tam ta Twoja dziewczyna?

-A nie wyszło nam.

-A na mnie krzyczysz…

-No bo Ty to co innego. Chodź, zapraszam Cię na lody.

-Ale ja nie mam kasy przy sobie…

-Weź mnie nie obrażaj! Ja stawiam. Michał, idziesz?

-A mi też postawisz? – zapytał chłopak. Może go opiszę… Wysoki, szczupły (nawet bardzo) blondyn, na oko tak gdzieś 180cm. wzrostu, zielone oczy. Nawet fajny…

-Nie. – odpowiedział Karol.

-Tak myślałem. – zaśmiałam się. Poszliśmy. Na szczęście nie musieliśmy daleko iść, ponieważ lodziarnia była blisko. Ja zamówiłam truskawkowe, Karol czekoladowe, a Michał śmietankowe.

-No to mów, co u Ciebie. Na ile przyjechałaś? – zaczął brunet.

-Na tydzień.

-A gdzie mieszkasz? – zapytał Michał.

-W Szwecji. Tam mieszkam i pracuję od pół roku razem z przyjaciółką.

-Musi być wam smutno, co?

-Nie, dlaczego?

-No wiesz, obcy kraj, język, ludzie.

-Języka uczyłyśmy się odkąd podjęłyśmy decyzję o wyjeździe, a ludzie… Nie jest źle.

-No, a jedyną osobą, za którą tęsknią, jestem ja. – skromność Karola mnie powala.

-Skromny… - odezwał się Michał.

-Jak zawsze.

-Zamierzałaś mi w ogóle powiedzieć, że przyjechałaś?

-Tak, jutro miałam do Ciebie wpaść.

-A czemu jutro, a nie dzisiaj?

-Oj no bo dzisiaj byłam u Rafała i dzieciaki mnie wykończyły. – przesiedzieliśmy i przegadaliśmy całe popołudnie, a potem, wieczorem, chłopaki odprowadzili mnie do domu. Z Karolem pożegnałam się buziakiem w policzek, a Michałowi podałam rękę. Ale on wyraźnie liczył na coś więcej, bo przybliżył się do mnie i pocałował mnie w policzek. Spaliłam buraka i uciekłam. W domu zjadłam szybką kolację, wzięłam prysznic i czyściutka, w pidżamce usiadłam przed telewizorem. Jak szybko go włączyłam, tak szybko go zgasiłam. Na pójście spać było za wcześnie. Postanowiłam zapytać tatę, czy mogę skorzystać z jego laptopa. Zgodził się. Uruchomiłam komputer, a potem włączyłam Skype, po czym zadzwoniłam do Moniki. Stęskniłam się za tą moją wariatką. Chwilę potem ujrzałam uśmiechniętą przyjaciółkę, która po chwili krzyknęła na całe gardło:

-Daniel, Kasia dzwoni!

-A co Dan u nas robi? – zapytałam.

-Przeżywa kryzys. – już chciałam zapytać jaki kryzys, ale wtedy przybiegli chłopaki. Danny i Erik.

-Cześć! – chórkiem, uśmiechnięci od ucha do ucha. Zwłaszcza Dan.

-Heeej. Tęsknię za wami.

-A my za Tobą. – rzekł blondyn, co wywołało u mnie przyspieszone bicie serca.

-Co tam u was? Gdzie zgubiliście Mattiasa?

-Pojechał z Cattis do teściów. – odpowiedział Erik.

-Ale czyich teściów? – zaśmiałam się.

-Jego. – wyjaśnił mi Dan.

-A Ty? Jaki kryzys przeżywasz? – Monika już otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale wtedy Danny zakrył jej usta ręką, po czym odsunął krzesło razem z dziewczyną.

-Co to było? – zapytałam Erika, bo tylko on został po drugiej stronie.

-Żeby wiedzieć, najpierw musiałbym ich zrozumieć. Nieważne. Mów, co u Ciebie. Kwitniesz.

-O to teraz pojechałeś! Ale dziękuję. – uśmiechnęłam się. W tym momencie wrócił Dan. Sam.

-O czym rozmawiacie?

-Erik właśnie prawił mi komplementy. – blondyn spojrzał na chłopaka, jakby chciał go zabić wzrokiem. –Gdzie Monika?

-W kuchni. – Erik poszedł do Moniki. Teraz został tylko Dan. I choć za resztą też tęsknię, teraz nie narzekałam. Siedzieliśmy chwilę w ciszy, patrząc na siebie. W oczach Daniela widziałam urocze iskierki.

-No to co tam robicie beze mnie? – przerwałam w końcu ciszę.

-Tęsknimy. – uśmiechnęłam się. Chciałabym się teraz do niego mocno przytulić… Chciałabym, żeby był przy mnie. –A Ty bez nas?

-Też tęsknię. No i padam na twarz. Dzieciaki mnie wymęczyły.

-Dzieciaki?

-Tak, mojego brata. Jutro zrobię im zdjęcia i wam wyślę.

-Super pomysł. Może połóż się. Wyglądasz na zmęczoną.

-Bo jestem zmęczona. – ziewnęłam.

-Zawołam Monikę, żebyście się mogły pożegnać.

-Dzięki. – po chwili wróciła cała trójka. Pożegnaliśmy się, a na koniec Monia powiedziała:

-Zadzwoń jutro!

-Ok. – przesłałam im całuska, po czym rozłączyłam połączenie. Wyłączyłam komputer i położyłam się spać, myśląc o Danny’m…