34.Będzie dobrze…

Następnego dnia…

Kiedy się obudziłam, zobaczyłam przed sobą delikatnie uśmiechniętą twarz Daniela. Mam deja vu. Tamtego dnia też tak było… Teraz nie zamierzam tego spieprzyć. Przywitał mnie pocałunkiem.

-Mmm, słodka jesteś. – rzekł, kiedy się odkleił od moich ust. Zaśmiałam się cichutko. Dopiero wtedy otworzył oczy. Nagle rzuciłam mu się na szyję. I to tak, że on się przewrócił, a ja upadłam na niego.

-Oj… Przepraszam. – powiedziałam zawstydzona.

-Za co? Ja się nie gniewam. – poruszał śmiesznie brwiami. Chciałam z niego zejść, ale mnie mocniej ścisnął.

-Możesz mnie puścić?

-Mogę…

-No to puszczaj.

-Ale nie chcę. – podniósł głowę i znów mnie pocałował. Tym razem dłużej i mocniej. Po pocałunku wtuliłam się w niego, po czy wstałam i poszłam do łazienki. Kiedy zeszłam na dół już ubrana, w salonie czekał Erik.

-Hej Erik, a gdzie Dan? – zapytałam, gdyż blondyna nie było w salonie.

-Cześć. W kuchni. Ale ja do Ciebie. – już nawet wiem, o co chodzi.

-Usiądziemy? – usiadł, a ja niedaleko niego. –Słucham. Chcesz pogadać o Monice, tak? – kiwnął głową na tak.

-Jak ona się czuje?

-Fizycznie lepiej.

-A psychicznie?

-No gorzej. Bałam się ją wczoraj zostawić. Zresztą zaraz też do niej jadę.

-Mogę jechać z Tobą?

-Nie obraź się, ale to nie jest dobry pomysł.

-Dlaczego? – westchnęłam.

-Po tym, co się z nią działo, Monia się boi. Jak tylko ktoś wchodził do jej sali, odsuwała się na sam koniec łóżka.

-A co się z nią działo? – no to mam problem…

-Nie wiem. – odwróciłam wzrok.

-Wiesz!

-Erik…

-Wiem, że wiesz! Mów! – złapał mnie za ramiona i potrząsnął mną. I to nie lekko. Syknęłam z bólu.

-Ej! – krzyknął Dan z progu kuchni i podszedł do nas. –Czy Ty czasem nie przesadzasz?! – zasłonił mnie, a po chwili przytulił. Brunet ukrył twarz w dłoniach. Po chwili podniósł głowę i spojrzał na mnie zaszklonymi oczami.

-Przepraszam Kasia. Nie chciałem. To wszystko mnie po prostu przerasta.

-Rozumiem. Nic się nie stało.

-Ja po prostu muszę wiedzieć, co działo się z Moniką przez ten czas. Błagam, powiedz mi. – po jego policzku spłynęła samotna łza. No i co ja mam teraz zrobić? Z jednej strony obietnica przyjaciółce, że nikomu nic nie powiem. Z drugiej – jej chłopak, który kocha ją do szaleństwa i martwi się o nią. Jeżeli mu nie powiem, albo nie da mi spokoju, albo się załamie. A jeżeli mu powiem, Monika się wścieknie. Nic, tylko sobie w łeb strzelić. Chłopak patrzył na mnie wyczekującym i błagalnym wzrokiem. Westchnęłam ciężko.

-No mów. Obiecuję, że nie zrobię nic głupiego.

-Jak sobie przypomnę, co robiłeś z tą ścianą w szpitalu, to nie jestem tego taka pewna. – zaśmiałam się nerwowo.

-Obiecuję, że nic nie rozwalę, nikogo nie zabiję, nie będę krzyczał ani nic. – nie powiem, potrafi być przekonujący.

-Ok, niech Ci będzie. Powiem. Ale jak złamiesz obietnicę, nie jedziesz ze mną do Moniki. – pogroziłam mu palcem. Wzięłam głęboki wdech i powiedziałam mu wszystko, co mówiła mi wczoraj Monika. Widziałam, że się wściekł, ale starał się opanować. Milczał. W końcu zapytał spokojnie:

-Mogę jechać z Tobą do szpitala?

-Tak, ale musisz się liczyć z tym, że Monika nie będzie chciała Cię widzieć.

-Wiem. – powiedział cicho.

-No dobrze, to chodźmy. – wstałam i już chciałam wychodzić, ale Danny mnie jeszcze zatrzymał.

-Kiedy wrócisz? – zapytał, trzymając mnie w ramionach.

-Nie wiem. To zależy, jak Monika się będzie czuła.

-Erik z nią zostanie.

-Jeśli w ogóle ona się zgodzi, żeby do niej wszedł.

-Ech, już tęsknię. – oparł swoje czoło o moje i patrzył mi w oczy.

-Wytrzymaj. Wrócę. – pocałowałam go.

-Teraz to Cię na pewno nie puszczę. – on mnie pocałował, a ja się zaśmiałam.

-Kotku… naprawdę muszę… iść. – powiedziałam między pocałunkami. Mruknął z niezadowoleniem. W końcu mnie puścił. W drodze do szpitala Erik w ogóle się nie odzywał. Kiedy stanęliśmy przed drzwiami do sali Moniki, powiedziałam:

-Poczekaj tutaj. Ja ją jakoś przygotuję i dopiero Cię zawołam, ok?

-Jasne. – weszłam do przyjaciółki.

-Hej Kochanie. – przytuliłam ją.

-Hej. – uśmiechnęła się. Usiadłam na łóżku koło niej.

- Jak się czujesz? – zapytałam.

-Dobrze. – znów się uśmiechnęła.

-A jesteś gotowa na jeszcze jednego gościa?

-Znaczy kogo?

-Erik przyjechał ze mną. – Monia zamilkła.

-Niech wejdzie. – powiedziała po chwili.

-Na pewno?

-Tak, muszę się w końcu przestać bać.

-Jeszcze mogę mu powiedzieć, żeby spadał.

-Dzięki, ale nie. – uśmiechnęła się delikatnie. Też się uśmiechnęłam i wyszłam z pokoju. Gestem pokazałam Erikowi, że może wejść. Powoli i niepewnie, ale wszedł. Ja stanęłam tak, żeby nie utrudniać mu dojścia do dziewczyny. Podszedł do łóżka i nie bardzo wiedział, co zrobić. W końcu ją przytulił, a ona się nie broniła. Odwzajemniła uścisk. Monia zaczęła cichutko płakać. Erik odsunął się od niej i otarł jej łzy kciukami, po czym znów ją przytulił. Po chwili chłopak zaczął mówić:

- Tak bardzo za Tobą tęskniłem. Kotku, proszę Cię, nie zostawiaj mnie więcej samego. Nie wyobrażam sobie dnia bez Ciebie. Chce być zawsze blisko Ciebie, pamiętaj o tym. - mówił przez łzy i patrząc jej w oczy. Monia wtuliła się w niego mocno i płakała razem z nim. A ja się delikatnie uśmiechałam. Nagle w drzwiach zobaczyłam Danny’ego. Przyłożyłam palec do ust, żeby był cicho, po czym wyszłam po cichutku, zamykając za sobą drzwi. Od razu mnie złapał i przytulił.

-Miałeś czekać w domu.

-Nie mogłem. Jak Monika?

-Lepiej. Jak widziałeś nie odepchnęła Erika. Powinno być już ok. – uśmiechnęłam się.

-Mam nadzieję, że już wyczerpaliśmy limit nieszczęść. – rzekł poważnie.

-Ja też mam taką nadzieję. – Dan mnie pocałował.

-Wracamy do domu? – zapytał, patrząc mi w oczy.

-Tylko zobaczę jak nasze gołąbeczki, dobrze? – skinął głową. Zajrzałam do sali. Erik siedział na łóżku, a Monia wtulała się w niego. –Piękny widok. Tylko wam zdjęcie zrobić i w ramki wstawić.

-Może jak mi siniaki zejdą. – powiedziała brunetka i się zaśmiała.

-Masz towarzystwo to ja już pójdę, co?

-Już? – rzekła smutno.

-Dan przyjechał. Chce mnie porwać. – zaśmiałam się.

-Jest tutaj? – zapytała Monika.

-Tak, czeka za drzwiami.

-To niech wejdzie.

-Jesteś pewna? – skinęła głową. Wyszłam po blondyna. Po chwili wróciliśmy razem.

-Hej. – powiedział cicho.

-Cześć, gdzie mi przyjaciółkę porywasz?

-No to wpadłeś.

-Do domu. Kwadrans bez niej to wieczność. – odpowiedział i objął mnie od tyłu. –A Ty masz Erika. Daj mu się sobą nacieszyć. Stęsknił się.

-No w końcu Saucedo mówi coś sensownego. – powiedział Erik, za co dostał w łeb. Wariaty kochane.

-Ej, nie bij mi chłopaka! – odezwała się brunetka. –A tak w ogóle, to wyjdźcie na chwilę.

-Po co? – zapytał Erik.

-Chcę pogadać z Kasią. – wyszli.

-Mam się bać? – zapytałam żartobliwie.

-Niee, siadaj. – poklepała miejsce koło siebie. Usiadłam.

-Słucham Skarbie.

-Chciałam Ci podziękować. Nie przerywaj mi. – rzekła, kiedy otwierałam usta, żeby coś powiedzieć. –Za wszystko. Za to, że przywiozłaś Erika też.

-Tak właściwie, to on mnie przywiózł, bo przyjechaliśmy jego samochodem. – zaśmiałam się. –Bałam się przyjeżdżać z nim. Myślałam, że będziesz zła.

-Coś Ty. Szczerze, to chciałam Cię dzisiaj poprosić, żebyś z nim przyjechała. Czytasz mi w myślach. – uśmiechnęła się szeroko, po czym mnie przytuliła. Nagle usłyszałyśmy huk na korytarzu. Spojrzałyśmy na siebie, a potem ja wybiegłam na korytarz sprawdzić, co się stało. No tak, mogłam się tego spodziewać. Erik i Dan leżeli na podłodze i śmiali się jak dzicy. Sama na ich widok zaczęłam się śmiać.
- Co wam się stało ? - koło mnie stanęła Monika, która ledwo trzymała się na nogach. Erik szybko wstał, mówiąc:
- Miałaś nie wstawać, kochanie. - podszedł do niej i chciał ją wziąć na ręce, ale brunetka zrobiła krok w tył. Widać było, że jeszcze się boi i szczerze mówiąc, rozumiem ją. Erik stał oniemiały, a ja zaprowadziłam ją do łóżka. Po jej twarzy zaczęły spływać łzy.
- Nie mogę... - przytuliłam ją.

-Ciii, spokojnie. – głaskałam ją po głowie i tuliłam. –Po czymś takim to normalne, że się boisz.

-Ja tego nie chcę. On się stara, chciał dobrze, a ja wszystko psuję.

-Kochanie, spójrz na mnie. – podniosła wzrok. –Wszyscy rozumiemy Twoje zachowanie, Erik też. Nie jest głupi. A jeśli nie rozumie, to zaraz do niego wyjdę i mu wyjaśnię. Tylko przestań płakać. – otarłam jej łzy.

-Dziękuję Kasiu. Dziękuję, że jesteś. – szepnęła jeszcze przez łzy. Przytuliłam ją mocno. Kiedy Monia się trochę uspokoiła, wyszłam do chłopaków. Erik od razu chciał do niej wejść, ale go zatrzymałam.

-Zaczekaj. – stanął i popatrzył na mnie wzrokiem pełnym żalu i bólu. –Ona się jeszcze boi. To wszystko jeszcze do niej wraca. Każdy facet kojarzy jej się z tym draniem.

-Ja też? Przecież ja jej nie skrzywdzę.

-Wiem. I ona też to wie. Ale zrozum. Po czymś takim każda kobieta by się bała. A Ty musisz być po prostu cierpliwy. Nie naciskaj, ale też nie zostawiaj jej. Bądź przy niej.

-A jeżeli ona nie będzie tego chciała?

-To przeczekaj. Po takiej traumie ona może długo do siebie dochodzić. Rozumiesz?

-Tak. Mogę do niej wejść?

-Tak, tylko pamiętaj, nie gwałtownie i nie naciskaj. – kiwnął głową i wszedł do dziewczyny. Ja zostałam na korytarzu z Danielem. Nie minęło nawet 5 minut, a on już stamtąd wyszedł. I raczej nie tryskał szczęściem. –Idź za nim. – powiedziałam do Daniela, po czym weszłam do przyjaciółki. Znów płakała. Szybko do niej podeszłam i ją przytuliłam. Tym razem dłużej nie mogła się uspokoić. Zaczęłam nawet myśleć, że Erik jej coś zrobił.

-Jestem beznadziejna. – to były pierwsze słowa, jakie z siebie wydusiła od około pół godziny.

-Nie mów tak…

-Ale to prawda. On bał się tutaj nawet wejść. Kiedy już wszedł, chciał mnie przytulić, a ja kazałam mu wracać do domu. – westchnęłam.

-Mówiła mu, że musi być cierpliwy. Spokojnie, będzie dobrze.

-Ty też powinnaś jechać do domu.

-O nie kochana! Erika wypędziłaś, ale ze mną tak łatwo Ci nie pójdzie. Nie zostawię Cię.

-No przestań, przecież nie będziesz siedziała ze mną cały czas.

-Jak trzeba będzie, to będę.

-Danny zwariuje.

-A niech wariuje. – zaśmiałam się. Monia też. Po chwili ktoś zapukał do drzwi.

-Proszę. – powiedziała brunetka, a po sekundzie do pokoju weszła głowa Daniela.

-Już się stęskniłeś? – zapytałam żartobliwie, a chłopak się zaśmiał.

-Mówiłam, że zwariuje. – szepnęła Monika.

-Nudzi mi się tam samemu. – rzekł i klapnął na krześle koło łóżka Moniki.

-A gdzie Erik? – padło pytanie z ust Moniki.

-Pojechał do domu.

-Pewnie jest na mnie zły…

-Nie, po prostu się martwi. – Monia znów posmutniała.

-Hej, nie smuć się. To nie jest Twoja wina.

-Danny, zabierz Kasię do domu. Ten uparciuch chce siedzieć ze mną cały czas.

-Też się martwi.

-Niepotrzebnie.

-Potrzebnie. – powiedzieliśmy z Danny’m jednocześnie, a potem zaczęliśmy się śmiać.

-Pasujecie do siebie. – dziewczyna wywróciła oczami.

-Wiemy. – znów razem. Dan spojrzał na mnie i się uśmiechnął.

-To co, mogę liczyć na trochę samotności?

-Znaczy że mamy sobie iść? – spytałam głupio.

-Nooo.

-Ale nie zrobisz żadnej głupoty, nie będziesz się tu dołować ani płakać? – spojrzała na mnie piorunującym wzrokiem. –Dobra dobra, już nic nie mówię. – mówiąc, zeszłam z jej łóżka. Nie wiem, czy powinnam ją zostawiać. No ale skoro tak chce. Erikowi mówiłam, żeby na nią nie naciskał, a sama wyjść nie chcę. Pożegnaliśmy się z Moniką i wyszliśmy ze szpitala. Pojechaliśmy do domu.

-Kasia, wszystko w porządku? – zapytał Dan. Całą drogę byłam zamyślona.

-Tak. – uśmiechnęłam się.

-Myślisz o Monice?

-Mhm. A skąd wiesz?

-To nie było trudne, Kotku.

-Jestem aż tak przewidywalna?

-Oj nie. Ale już troszeczkę Cię znam. A poza tym ja pewnie też bym myślał i się przejmował. – reszta drogi minęła w ciszy. Dopiero w domu Danny zapytał: -Jesteś głodna? Zrobię coś do jedzenia.

-Nie jestem. Ale zrób coś sobie.

-Kochanie, ale Ty chyba nawet śniadania nie jadłaś. – ups…

-No tak, ale naprawdę nie jestem głodna. – zrobił maślane oczy.

-Zrobię coś pysznego. – przekonywał. A kiedy chciałam znów zaprzeczyć, pocałował mnie.

-Co to było? – spytałam, gdy się ode mnie oderwał.

-Pokusa.

-Po takim pocałunku to ja mam ochotę, ale na Ciebie. – teraz ja go pocałowałam. Nagle usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Oboje podeszliśmy je otworzyć. Za nimi zobaczyliśmy dwóch policjantów.
- Panna Katarzyna Adler ?
- Tak, ale o co chodzi ?
- Musi pani jechać z nami...