3.Uparty opiekun

Rano wstałam i powoli zeszłam na dół do kuchni. Tam byli wszyscy. Nawet Matte z Catt i Erik.

-No nie. Dlaczego nie zawołałaś? Pomógłbym Ci. – powiedział Dan ii podszedł do mnie.

-Nie trzeba. Noga już mnie prawie nie boli.

-Prawie, nie powinnaś jej nadwyrężać. – pomógł mi dojść do stołu, chociaż poradziłabym sobie sama.

-Uparciuch. Zawsze stawiasz na swoim?

-Tak. Po śniadaniu jedziemy do lekarza. A właśnie, co zjesz? – byłam w lekkim szoku.

-Nie jestem głodna. – powiedziałam, ale obrzucił mnie takim spojrzeniem, że aż się przestraszyłam. –To może płatki z mlekiem.

-Grzeczna dziewczynka. – wstał, przygotował dla mnie śniadanie i postawił przede mną.

-Dzięki. – powiedziałam i zaczęłam niechętnie i leniwie jeść. –A po co do lekarza? – zapytałam po chwili.

-Jak to po co? Z Twoją nogą.

-Ale… - znowu to spojrzenie.

-Nie słucham, po prostu zapakuję Cię do samochodu i pojedziemy.

-Robisz się groźny. – zaśmiałam się.

Pół godziny później…

Danny kazał mi się przebrać, a potem faktycznie nie miałam nic do powiedzenia. Pojechaliśmy do szpitala. Daniel się uparł się, że powinni mi zrobić prześwietlenie nogi. A ona już nawet nie była spuchnięta. Próbowałam go odwieźć od tego, ale mnie nawet nie słuchał.

Lekarz powiedział, że za kilka dni powinna mnie przestać boleć noga i żebym przez ten czas nie nadwyrężała jej za bardzo. Wróciliśmy do domu. Nikogo nie było. Znalazłam tylko kartkę od Moniki.

Jestem na spacerze z Erikiem. Niedługo wrócę.

Tak brzmiała treść listu. Uśmiechnęłam się pod nosem i powiedziałam do Dana:

-Popatrz, chyba już nie musimy się bawić w swatki.

-Czemu? – podszedł do mnie i stojąc za mną, przeczytał kartkę.

-Chyba poradzą sobie sami. – spojrzałam na niego, a on na mnie. Znieruchomiałam.

-Usiądź. – odezwał się po chwili. To nie był rozkaz, a ten groźny Danny, który był jeszcze rano, poszedł sobie gdzieś. Teraz raczej wrócił czuły i opiekuńczy Danny. Usiadłam.

-Co teraz, Panie? – zapytałam i zaśmiałam się. On też.

-Niestety muszę Cię zostawić. Poradzisz sobie? – powiedział z przejęciem w głosie.

-Jasne, nie martw się o mnie. – sięgnęłam po pilot do telewizora.

-No dobra, to idę. – wyszedł, a ja zaczęłam szukać czegoś ciekawego w telewizji.

Po dwóch godzinach nudnego siedzenia przed telewizorem i „przeskakiwania” po kanałach…

Ktoś zadzwonił do drzwi. Wstałam i pokuśtykałam do nich, żeby otworzyć. Za drzwiami stał nikt inny, jak tylko Daniel.

-A co Ty tu robisz? – zdziwiłam się.

-Też się cieszę, że Cię widzę. – powiedział i wszedł do środka, a potem razem doszliśmy do kanapy.

-Tak, ja oczywiście też, ale niedawno się widzieliśmy.

-Chciałem sprawdzić, jak sobie radzisz.

-Miałeś się nie martwić, radzę sobie.

-Nie martwię się, po prostu jestem ciekaw, co robisz.

-Ciekawość to pierwszy stopień do piekła.

-Ależ Ty się wyszczekana zrobiłaś.

-Haha, zawsze taka byłam. – Dan spojrzał na mnie tak, jak nigdy się nie spodziewałam. Jego wzrok przeszywał mnie dogłębnie. Po chwili zaczął się do mnie zbliżać, a w oczach miał iskierki, jakich jeszcze u niego nie widziałam. Dodawały mu jeszcze uroku. Dzieliło nas kilka milimetrów. Patrzył mi w oczy, a ja czułam na sobie jego ciepły oddech. Słyszałam też bicie jego serca. Waliło jak szalone. Podobnie jak moje. Wtedy usłyszeliśmy zgrzyt klucza w zamku. Odskoczyliśmy od siebie na bezpieczną odległość, a do domu weszła Monika z Erikiem. Chłopaki popatrzyli na siebie zdziwionym wzrokiem, a potem powiedzieli równocześnie:

-Co Ty tutaj robisz? – Monika się zaśmiała. Ja nie byłam w stanie słowa z siebie wydusić. Ale żeby nie dawać po sobie nic poznać, odchrząknęłam i powiedziałam do Moniki:

-Randka się udała? – Erik się zmieszał, a Monia się odgryzła.

-Twoja jak widzę jeszcze trwa. – wystawiła mi język.

-Tak, i właśnie nam przeszkodziliście. – rzekł Daniel i objął mnie ramieniem. Monika i Erik wiedzieli, że to żart, ale ja nie byłam tego pewna. W końcu było w tym trochę prawdy. A nawet bardzo dużo… Po chwili Erik się odezwał.

-Dziewczyny, a co powiecie na wspólny wypad gdzieś? Na przykład na kolację?

-Fajny pomysł. – powiedziała Monika.

-A co dokładnie masz na myśli? Wspólny, czyli? – zapytałam.

-Ja z Moniką, a Ty z Danny’m.

-Rzeczywiście fajny pomysł, ale ja niestety nie mogę. – powiedziałam.

-Dlaczego? – zapytał Dan.

-Mam nie nadwyrężać nogi, pamiętasz? – próbowałam się wykręcić.

-Pojedziemy samochodem.

-Poza tym jutro muszę być w pracy, więc muszę się wyspać.

-Chcesz jechać do pracy z tą nogą? – oburzył się.

-A niby dlaczego nie?

-Sama przed chwilą powiedziałaś, że masz jej nie nadwyrężać. – no tak.

-I nie będę. Ja tam praktycznie cały czas stoję. Od tego się nie umiera.

-A na kolacji to co, będziesz robić fikołki? Nawet lepiej. Będziesz tylko siedzieć.

-A może ja po prostu nie chcę iść na żadną kolację?

-Dlaczego?

-Bo nie! – wstałam i poszłam do swojej sypialni. Zaraz za mną przyszła Monika. Siedziałam na łóżku z podkulonymi nogami pod brodę. Monia usiadła obok mnie i zapytała:

-Co się dzieje?

-Nic.

-Tak, to Ty możesz ściemniać Danny’ego, ja Cię za dobrze znam. Mów.

-Danny chciał mnie pocałować.

-Chciał?

-Tak, już prawie to zrobił, ale wtedy weszłaś Ty z Erikiem.

-Czyli jak mówił, że wam przeszkodziliśmy, to nie żartował?

-Nie.

-Aha. Ale czym Ty się martwisz?

-Nie jestem gotowa na kolejny związek. Traktuję go jak przyjaciela.

-To mu to powiedz, na pewno zrozumie. – położyłam głowę na jej ramieniu, a ona mnie przytuliła.

-Oni tam jeszcze są? – zapytałam po chwili ciszy.

-Tak, zostawiłam ich.

-Wracaj tam. – spojrzałam na nią.

-A Ty?

-A ja tu jeszcze posiedzę.

-Sama?

-Tak, muszę pomyśleć. Idź, nie martw się.

-Ok. – przytuliła mnie jeszcze i wyszła.

Z punktu widzenia Moniki

Wyszłam z pokoju Kasi, zostawiając ją samą. Sama nie wiem, czy dobrze zrobiłam. Wróciłam do chłopaków. Kiedy Danny mnie zobaczył, wstał z kanapy i zapytał:

-Co jej się stało?

-Nic, po prostu chce być na razie sama.

-To przeze mnie. – powiedział smutno.

-Nie, nie przejmuj się. Przejdzie jej.

-Co wy na to, żebyśmy poszli na lody? – zapytał Erik.

-A Kasia? – zapytaliśmy z Danny’m równocześnie.

-Duża jest, poradzi sobie.

-Nie mogę jej zostawić. – wtedy zobaczyliśmy ją. Zeszła z góry smutna i wyglądała, jakby przed chwilą płakała.

-Erik ma rację, poradzę sobie, idźcie. – podeszła do Dana i spojrzała na niego smutnym wzrokiem.

Z punktu widzenia Kasi

-Możemy porozmawiać? – zapytał mnie Dan.

-Po to przyszłam. – odpowiedziałam i poszliśmy do kuchni. Już chciałam zacząć mówić, ale mi nie pozwolił.

-Chciałem Cię przeprosić. Wiem, dlaczego nie chcesz iść na tę kolację. Chodzi o ten pocałunek, do którego i tak nie doszło, tak? – nic nie odpowiedziałam, tylko spuściłam głowę w dół. Było mi głupio. –Czyli trafiłem. Dobrze, nie musimy nigdzie iść. A przynajmniej nie razem. – wyszedł. Zostałam w tej kuchni sama. Teraz było mi głupio i źle. Osunęłam się powoli na podłogę i zaczęłam płakać. Po chwili, kiedy weszłam do salonu, okazało się, że jestem sama w domu. Usiadłam na kanapie, znów podkuliłam nogi pod brodę i płakałam, bujając się w przód i w tył. Nie mogłam przestać ryczeć. Łzy ciekły mi jedna za drugą, jak z krany. Zaczęłam myśleć. Przez własną głupotę siedzę tutaj i ryczę, jak głupia, a oni pewnie świetnie się bawią. Może trzeba było zachowywać się normalnie? Zgodzić się na tę cholerną kolację i teraz być szczęśliwą, jak jeszcze dziś rano. Czemu ja zawsze muszę wszystko zepsuć? Czemu jestem taka głupia? A co, jeśli Dan zerwie ze mną kontakt i stracę wspaniałego przyjaciela? Chociaż teraz, to nie wiem, czy jemu zależy tylko na przyjaźni, czy liczy na coś więcej… Tak czy siak nie chcę go stracić. Tego jestem pewna. W końcu, zmęczona całym dniem i wszystkimi wydarzeniami z niego, zasnęłam.